Τεχνητό...χιόνι;

Χαιρετώ σας,
Το παρακάτω κείμενο εμένα όχι μόνο με προβλημάτισε, αλλά μου προκάλεσε τρομερή εντύπωση και πολλές απορίες. Αλήθεια πόσο μακριά έχει φτάσει η επιστήμη, ώστε να ξεπερνάει και τη φαντασία μας;

Το παρακάτω άρθρο το βρήκα στην ιστοσελίδα της Ελευθεροτυπίας και συμφωνώ μαζί του απόλυτα...

"Η πεταλούδα στο Πεκίνο"



«Η φωτογραφία των χιονισμένων δρόμων στο Πεκίνο ήταν εντυπωσιακή, κι ακόμα πιο εντυπωσιακή η είδηση, έστω κι αν πέρασε στα «ψιλά».

Τεχνητό χιόνι. Βομβάρδισαν τα σύννεφα με ειδικές ουσίες για να προκαλέσουν τη χιονόπτωση, που δεν έλεγε να έρθει με τίποτα λόγω ξηρασίας.

Ποιος είπαμε ότι το έκανε αυτό; Οι Κινέζοι. Οι οποίοι διαθέτουν και ειδική υπηρεσία για τέτοιες δουλειές, το "Γραφείο Τεχνητών Κλιματικών Αλλαγών".

Ανατρίχιασα όταν το διάβασα. Ολα τα εφιαλτικά μελλοντολογικά σενάρια, όλα τα δυσοίωνα βιβλία επιστημονικής φαντασίας που έχω ξετινάξει, ήταν ξαφνικά για πέταμα. Γραφείο Τεχνητών Κλιματικών Αλλαγών; Ηταν κάτι που δεν θα μπορούσαν να σκεφτούν ο Οργουελ, ο Φίλιπ Ντικ και ο Αλντους Χάξλεϊ, αν τους έβαζες μαζί να τριπάρουν και να κατεβάσουν ιδέες.

Από την άλλη πλευρά, μπορεί όλο αυτό να είναι ένα πολύ καλό πράγμα, κι εγώ να είμαι απλώς αστοιχείωτη και να μην μπορώ να το κατανοήσω. Ακούγεται άλλωστε, απλό: έχεις πρόβλημα με το κλίμα; οργανώνεις ένα "Γραφείο Τεχνητών Κλιματικών Αλλαγών" και το τακτοποιείς. Ενας διευθυντής Γραφείου ανοιγοκλείνει τα μάτια του και σε λίγες ώρες το έχει στρώσει στο Πεκίνο. Κάτι σαν το "φαινόμενο της πεταλούδας". Αλλά, μισό λεπτό, αυτό μάλλον είναι κακό παράδειγμα, γιατί, αν θυμάμαι καλά, κάτι λέει και για μερικά εκατομμύρια νεκρούς, όταν πεταρίζει η παλιοπεταλούδα.

Το ζήτημα είναι ότι όλα εκείνα τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας, όλες οι εντυπωσιακές ταινίες καταστροφής που τόσο με ψυχαγώγησαν, είναι πλέον για πέταμα. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσω τώρα είναι ότι πραγματικά ζω σε έναν κόσμο που διαθέτει ειδικά "Γραφεία Τεχνητών Κλιματικών Αλλαγών", που λειτουργούν εδώ και πολύ καιρό, που βρέχουν και μπουμπουνίζουν και χιονίζουν όποτε κριθεί απαραίτητο. (Κάνουν άραγε ποτέ τεχνητή λιακάδα;).

Το μέλλον είναι ήδη εδώ και δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι μου αρέσει».

(Από το «Εθνος»)

Χαίρετε...

Η Ντόλυ είναι...Επιβήτορας!

Χαιρετώ σας,

Το κείμενο που ακολουθεί το έχει γράψει η Αστερόπη Λαζαρίδου στην ιστοσελίδα του Βήματος και αφορά όλους τους φαν του κόμικ Λούκυ Λουκ...

Αφιερωμένο λοιπόν σε όλους εμάς που ο Έλληνας εκδότης μας παραπλανούσε τόσα χρόνια...

«Είστε τρελοί εσείς οι Ελληνες!» αναφώνησε ο σχεδιαστής του Λούκυ Λουκ Ασντέ, όταν κατά τη διάρκεια της συνέντευξής μας πληροφορήθηκε ότι το ελληνικό δαιμόνιο κατάφερε να κάνει... αλλαγή φύλου στο άλογο του μοναχικού καουμπόι. Ο γάλλος σκιτσογράφος βρέθηκε στη χώρα μας προσκεκλημένος της Μαμούθ Κόμιξ και του Γαλλικού Ινστιτούτου, προκειμένου να μιλήσει για έναν άλλο αγαπημένο χάρτινο ήρωα, τον Αστερίξ. Και το τεύχος νούμερο 78 με τίτλο «Η ωραία Προβένς»- όπου Προβένς είναι το όνομα της φοράδας που ερωτεύεται παράφορα το άλογο του Λούκυ Λουκστάθηκε η αφορμή για να λυθεί αυτή η χρόνια παρεξήγηση και να αποκατασταθεί η χαμένη τιμή του αγέρωχου τετράποδου.

Ως άλλος... Ντάλτον, καταζητείται λοιπόν από την περασμένη Πέμπτη- όταν συναντήσαμε τον δημιουργό στο ξενοδοχείο Divani Caravel- ο πρώτος έλληνας ε κδότης του κόμικ και νονός του αλόγου. Εκείνος ήταν που αποφάσισε να δώσει στο ταλαίπωρο άλογο το όνομα της κόρης του: Ντόλυ! «Δικό του το κόμικ, δική του η κόρη, δικό του και το άλογο» όπως εξηγούν οι υπεύθυνοι της Μαμούθ κόμιξ από την οποία εκδίδεται πλέον η σειρά. Κάτι η ξανθιά χαίτη, κάτι οι ατάκες του τύπου «αφεντικό γύρνα από την άλλη γιατί δε θέλω να με βλέπεις τώρα που θα αλλάζω σέλα», και η εγχώρια φαντασία άρχισε να καλπάζει. Τα χρόνια περνούσαν, τα άλμπουμ του συγκεκριμένου κόμικ πλήθαιναν και τίποτε δεν έμοιαζε να διαταράσσει το αξίωμα ότι ο Τζόλι Τζάμπερ λέγεται πλέον Ντόλυ και είναι γυναίκα.

Ωσπου μπήκε στη ζωή του η ωραία Προβένς και όλα άλλαξαν. «Μα κοιτάξτε! Την ερωτεύεται!» προσπαθούσε να μας πείσει ο συμπαθέστατος Ασντέ, μην ξέροντας αν πρέπει να κλάψει ή να γελάσει. Και ως διά μαγείας, στο συγκεκριμένο τεύχος, η Ντόλυ ξαναβαπτίζεται για να δικαιολογηθεί το ειδύλλιο. Και το όνομα αυτού «Ντόλης ο Τζάμπερ»! «Είναι πολύ αστείο! Εχω δει πολλές φορές τα ονόματα ηρώων να αλλάζουν για να προσαρμοστούν στη γλώσσα της χώρας την οποία επισκέπτονται. Στην Ιταλία για παράδειγμα, τον Ντόναλντ Ντακ τον λένε Παπερίνο και τον Μίκι Μάους Τοπολίνο. Οι Ελληνες όμως φαίνεται ότι είστε πάντοτε ένα βήμα μπροστά, επεμβαίνοντας ακόμη και στη φύση. Αν λοιπόν το “Βrokeback Μountain” γυριζόταν σε καρτούν, είμαι σίγουρος ότι θα περιμένατε να δείτε τον Λούκυ Λουκ σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ωστόσο σας διαβεβαιώ: ο Λούκυ Λουκ δεν είναι γκέι!» μας διευκρίνισε ο Ασντέ. Και για να μην αφήσει κανένα ίχνος υποψίας, ζωγράφισε στην τελευταία σελίδα του επίμαχου τεύχους έναν οργισμένο Τζόλι Τζάμπερ να δηλώνει: «Είμαι αρσενικό! $%#&».

Χαίρετε...

Εδώ να μείνεις...

Η μέρα ξεκίνησε χωρίς εκπλήξεις, χωρίς απρόοπτα…

Κι ας είναι Οκτώβρης…
Κι ας κυκλοφορούμε ακόμα με τα κοντομάνικα…
Κι ας μείναμε πια λίγοι στο νησί…

Αναρωτιέμαι κάμποσες φορές πόσο όμορφος είναι ο χειμώνας σε τούτο εδώ το μέρος. Πόσο γαλήνιος, σαγηνευτικός, ήρεμος και…ανθρώπινος!

Το νησί αδειάζει, μα οι ψυχές μας άρχισαν να γεμίζουν ξανά.

Οι φιλοχρήματοι, οι μεγάλοι (ο Θεός να τους κάνει) επιχειρηματίες αρχίζουν ν’ αποχωρούν. Οδεύουν προς μέρη εξωτικά, οδεύουν σε διάφορες πρωτεύουσες ανά την υφήλιο.
Αθήνα, Μαδρίτη, Θεσσαλονίκη, Μπανγκόγκ, Παρίσι…

Και μένουμε εμείς, οι λίγοι, οι ίδιοι, οι απλοί…

Μένουμε συνειδητά, απολαμβάνοντας μία ζωή γεμάτη ζεστασιά, καλοσύνη, μα κυρίως μια ζωή γεμάτη ηρεμία. Το νησί μας δεν είναι ένα μέρος ξεχασμένο απ’ το Θεό, αντίθετα ο Θεός μας έχει ευλογήσει να μπορούμε να μένουμε σε τούτο τον τόπο

Αλήθεια πόσος κόσμος δεν αποζητά την ηρεμία στη ζωή του, στη ψυχή του;

Πρόσφατα ήρθαν στο νησί συγγενείς απ’ την Αθήνα. Απ’ τους λίγους συγγενείς που έχω σε υπόληψη. Απ’ τους λίγους που ξέρουν να εκτιμούν τη σιωπή και το ευχαριστώ, απορρίπτοντας τα τυπικά.

Πράγματι ήταν λυπηρό να τους βλέπεις να φεύγουν. Τόσο δυστυχείς που αναγκάζονταν να επιστρέψουν στη μεγαλούπολη, στις δουλείες τους, στη «ζούγκλα».

Σαν να γίνεται από πάντα και η ανάγκη για επιβίωση, για καταξίωση, για το κάτι παραπάνω σπρώχνει τους ανθρώπους στις μεγαλουπόλεις, στα αστικά κέντρα.

Και τους κράταγε δέσμιους, μιας ζωής άθλιας, ανυπόφορης, γεμάτη άγχος, πίεση και υποχρεώσεις.

Αλλά φταίνε κι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Γίνονται όμηροι και υποχείρια με τη θέλησή τους.

Γιατί είναι μικροί και πρέπει να φτιάξουν λεφτά τώρα, γιατί είναι μεγάλοι πια και δεν μπορούν ν’ αφήσουν τις δουλείες τους και να ξεκινήσουν από την αρχή.
Γιατί έχουν πια συνηθίσει…

Μπορεί να μοιάζει βαρετή η ζωή στο νησί, αλλά η ψυχική ηρεμία που προσφέρει δεν ανταλλάσσεται με χρήματα. Εδώ με μια καλή παρέα, μια όμορφη συντροφιά και λίγη καλή διάθεση αισθάνεσαι σαν βασιλιάς και περνάς κάτι παραπάνω από υπέροχα.

Μ’ αρέσει να βαριέμαι τη ζωή μου σε τούτο τον τόπο. Μ’ αρέσει να βαριέμαι να κάνω τα ίδια πράγματα και να πηγαίνω συνέχεια στα ίδια μέρη με τους ίδιους δικούς μου ανθρώπους.

Γιατί, όταν θα πάψω να τα κάνω όλα αυτά με ευχαρίστηση, τότε θα έχω αρχίζει να βαριέμαι και την…ανθρωπιά.

Ας ξεκινάει λοιπόν η μέρα χωρίς απρόοπτα…

Αρκεί να υπάρχει αγάπη…
Αρκεί να υπάρχει φιλία…
Αρκεί να υπάρχει ζωή…

Χαίρετε…